معلم پای تخته داد می زد،صورتش از خشم گلگون بود و دستانش به زیرپوششی

از گرد پنهان ولی آخر کلاسیها لواشک بین خود تقسیم می کردند و آن یکی در

 گوشه ای دیگر جوانان را ورق می زد معلم با خطی خوانا بر روی تخته ای که

 از ظلمتی تاریک غمگین بود، تساوی را چنین نوشت: یک با یک برابر است.
از میان جمع شاگردان یکی برخاست.

همیشه یک نفر باید به پا خیزد....

به آرامی سخن یر داد: تساوی ! اشتباهی فاحش و محض است.

نگاه بچه ها نا گه به یک سو خیره شد و معلم مات بر جا ماند و او پرسید: اگر

یک فرد انسان واحد یک بود.
آیا باز یک با یک برابر بود؟
سکوت مدهوشی بود و سوالی سخت.
معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود.
و او با پوزخندی گفت:اگر یک فرد انسان واحد یک بود،آنکه زر و زور به

 دامن داشت بالا بود؟ و آنکه قلبی پاک و دستی فاقد از زر داشت پایین بود؟ اگر

 یک فرد انسان واحد یک بود،آنکه صورت نقره گون چون قرص مه می داشت بالا بود؟
و آن سیه چهره که می نالید پایین بود؟ اگر یک فرد انسان واحد یک بود این

 تساوی زیرورو می شد؟
یک اگر با یک برابر بود، پس چه کس پشتش زیر بار فقر خم می شد؟ یا که

زیر ضربت شلاق له می شد؟

معلم ناله آسا گفت:

بچه ها در جزوه خویش بنویسید:

که یک با یک برابر نیست....

             سال نو بر همگی مبارک